Το πιο ωραίο πολιτικό κείμενο που έχω διαβάσει τον τελευταίο καιρό.
Και η απόδειξη του αξιώματος οτι στη Λατινική Αμερική ανθούν δύο πράγματα: οι επαναστάτες και οι λογοτέχνες - και οτι αρκετές φορές αυτές οι ιδιότητες συναντιώνται. Το κείμενο, παρμένο από τον επιθανάτιο ρόγχο του ΙΜC Θεσσαλονίκης και δημοσιευμένο ήδη από τον Ιούλιο του 2005, βρήκε τον δρόμο του ως την οθόνη του υπολογιστή μου μόλις σήμερα.
Η ομορφιά της επιστολής των αργεντίνων IMCistas έγκειται στις δύο βασικές αρχές που οφείλει να ακολουθεί κάθε πολιτικό κείμενο με αξιώσεις οικουμενικότητας: να διατηρεί μια ικανοποιητική απόσταση από τον ρεαλισμό και να μην παίρνει ποτέ τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Αν το χιούμορ μπορούσε να παντρευτεί με την ιδεολογία, τότε ίσως και η πολιτική θα μπορούσε να παντρευτεί με την ουσία...Αλλά δύσκολα πράγματα αυτά...
Και η απόδειξη του αξιώματος οτι στη Λατινική Αμερική ανθούν δύο πράγματα: οι επαναστάτες και οι λογοτέχνες - και οτι αρκετές φορές αυτές οι ιδιότητες συναντιώνται. Το κείμενο, παρμένο από τον επιθανάτιο ρόγχο του ΙΜC Θεσσαλονίκης και δημοσιευμένο ήδη από τον Ιούλιο του 2005, βρήκε τον δρόμο του ως την οθόνη του υπολογιστή μου μόλις σήμερα.
Η ομορφιά της επιστολής των αργεντίνων IMCistas έγκειται στις δύο βασικές αρχές που οφείλει να ακολουθεί κάθε πολιτικό κείμενο με αξιώσεις οικουμενικότητας: να διατηρεί μια ικανοποιητική απόσταση από τον ρεαλισμό και να μην παίρνει ποτέ τον εαυτό του πολύ στα σοβαρά. Αν το χιούμορ μπορούσε να παντρευτεί με την ιδεολογία, τότε ίσως και η πολιτική θα μπορούσε να παντρευτεί με την ουσία...Αλλά δύσκολα πράγματα αυτά...
No comments:
Post a Comment