Στα σκαλιά της κατάληψης

Σε κοίταξα να απομακρύνεσαι, Τα αύριο δε θα έρχονται πάντοτε, σου είχα πει, μα ακούστηκε σαν τίτλος φθηνός από ταινία Τζέιμς Μποντ κι εσύ δε φάνηκε να συγκινείσαι, μαθημένη καθώς ήσουν μια ζωή στα τσιτάτα, στα μεγάλα λόγια, στις εύκολες ρίμες, στα κενά συνθήματα, στη λογική του πλήθους, στην ψυχολογία της μάζας, στις ελπίδες για το μέλλον, στον αγώνα τον ατελείωτο, «Οι ανθρώπινες βουλήσεις που συνήθως απλώς προστίθενται η μία στην άλλη, μερικές φορές, υπό ειδικές συνθήκες, μπορεί να πολλαπλασιαστούν η μία με την άλλη, αυξάνοντας τη δύναμή τους ως το άπειρο», κάτι τέτοια μου έλεγες, κλεμμένες αράδες από βιβλία με ονόματα βαρύγδουπα να στηρίζουνε τα λόγια, Του Λένιν, σε ρώτησα με ελπίδα, Όχι, του Σαραμάγκου, μου απήντησες κι ήταν το βλέμμα σου συγκαταβατικό σα να ‘λεγε, Είναι πολλά που δεν τα ξέρεις, δεν πειράζει, έχουμε χρόνο, Όχι, δεν έχουμε, δεν με καταλαβαίνεις, ο χρόνος όλος δε φθάνει για να διαβάσει κανείς όλα τα βιβλία, να αγωνιστεί όλους τους αγώνες, να ελπίσει όλες τις ελπίδες, να ιστορίσει όλες τις ιστορίες, να κάνει έρωτα σε όλα τα κορμιά, θα έρθει η στιγμή που δε θα έχει αύριο, ξέχνα τον Λένιν, τον Μπρεχτ, τον Τρότσκι, άσε τον Τσε, τον Μαρξ, τον Ιονέσκο, κι αυτοί έφθασε η στιγμή που ένιωσαν την ματαιότητα, ίσως τότε να αντάλλασσαν όλα τα τσιτάτα τους, όλους τους αγώνες για ένα ακόμη φιλί, ίσως και όχι, είναι περίεργο το μυαλό των ανθρώπων, δε σκέφτονται όλοι όπως εγώ, κι είναι καλύτερα έτσι, μα ξέρω ότι έχω δίκιο, κάθε τραγούδι έχει άλλο στίχο, μα όλα λένε το ίδιο πράγμα, ότι δεν αξίζει να τα ακούς μόνος σου, άσε το χαρτοπανό να γράφει για εξέγερση, για νόμους και για καταλήψεις, σ’ αυτό το κτίριο τώρα, σ’ αυτόν τον κόσμο για πάντα, δύο θα είναι οι καταστάσεις, η μοναξιά και η συντροφικότητα, όχι η συλλογική, η προσωπική, υπάρχουν αλήθειες κι αλλού πέρα από τα βιβλία κι από τους δρόμους, και δεν μιλάω για τις αλήθειες που υπάρχουν όπως λένε στα αστέρια, αυτές δεν είμαι αστρολόγος για να τις διαβάσω, υπάρχουν και άλλες αλήθειες σε τούτον εδώ τον κόσμο και πολλά ψέματα, ποτέ μην πεις ότι τα ξεχωρίζεις τέλεια αυτά μεταξύ τους, γιατί μερικές φορές, υπό ειδικές συνθήκες, πολλές αλήθειες μπορεί να προστεθούν η μία στην άλλη και να κάνουν ένα ψέμα και το αντίστροφο, κάπως έτσι δε θα το έλεγε ο συγγραφέας σου, αλλά αυτόν τον ακούς, εμένα όχι, και τώρα απομακρύνεσαι και ο μονόλογος αυτός αντηχεί στο άδειο μου ποτήρι το πλαστικό και ανακατώνεται με όλα τα ερωτηματικά του κόσμου στο μόνο κοκτέιλ που μπορεί να φτιάξει το αλκοόλ, στο μόνο ποτό που πίνουν οι άνθρωποι από γενέσεως, το ποτό της μοναξιάς και της απόρριψης κι εγώ από κέρασμα έχω χορτάσει.

Καληνύχτα κι απόψε.

----------------------------------------------------------------

(Η εικόνα "Dream sequence 01" είναι του Jack Wolfe και βρίσκεται στο web.syr.edu/~jgwolfe/art.htm )
(Για τα πιο ωραία συνθήματα των καταλήψεων εδώ)