Στα κενά των λέξεών της

Μα στα κενά των λέξεών της αντηχούσαν άλλες φωνές· φωνές άλαλες μα εκκωφαντικές, που ύπουλα ξεγλιστρούσαν από τα κρυμμένα πηγάδια τους για να δηλώσουν αυτά που πραγματικά ήθελε να πει. Κι έτσι στα κενά των λέξεων της, που στο τυπωμένο χαρτί δεν θα έπιαναν παρά μερικά χιλιοστά, ξεδιπλωνόταν μια ολόκληρη ζωή, κι άλλες ακόμη που δεν μπόρεσε να ζήσει, όνειρα που στοιχειώναν τα υπόγεια του νου για χρόνια και τώρα, από τους φεγγίτες του λόγου της, βρίσκαν τη σιωπηλή διέξοδό τους στον κόσμο. Απέμεναν, λοιπόν, οι λέξεις απλώς να ντύνουν αυτό το πανδαιμόνιο των κενών, σα σκηνικό σε σιωπηλό θίασο· γιατί τι είναι οι λέξεις; Αυθαίρετες συγχορδίες από φθόγγους, απλά σημεία παγιδευμένα σε νοήματα που τους δίνει μια καθημερινότητα μαθημένη να εμπορεύεται και να επιβιώνει, άμαθη σε αισθήματα και σε σκέψεις μεταφυσικές. Οι λέξεις ζητούν να υποτάξουν τα νοήματα, να τα παγιδεύσουν ανάμεσα στους βράχους των συμφώνων τους και στις κοιλάδες των φωνηέντων, να τα κλείσουν μέσα στα ρυάκια των ένρινων φθόγγων και στα δάση των συριστικών, μέσα στα φαράγγια των δίφθογγων και στα κάστρα των τελικών καταλήξεων. Πώς να μπορέσει, όμως, μια τέτοια γεωγραφία να ορίσει τα σύννεφα του ουρανού; Πώς να τα δεσμεύσει και να τα βάλει σε καλούπια; Πως μια λέξη με πέντε γράμματα να αποτυπώσει το μεγαλείο ενός φάρου, καθώς ορθώνεται συμπαγής και αιώνιος φωτίζοντας μέσα στην καταχνιά, δαρμένος από το κύμα, ντυμένος με τις ελπίδες των καραβιών; Απομένουν, έτσι τα κενά, οι παύσεις και οι διακοπές, οι τονισμοί και οι ψιθυρισμοί, οι σιωπές που κρύβονται στα μάτια και ο λόγος που ξεχύνεται από τα χέρια και ολόκληρο το σώμα. Με αυτά τα μέσα τα εκφραστικά του μιλούσε και ο λόγος της έλεγε όσα ποτέ δεν είχε πει κι όσα αυτός, ο κουφός, ο τυφλός, ποτέ δεν είχε καταλάβει.

Μέτρησε τα βήματά της ως την πόρτα· κάθε ένα, ένα χτυποκάρδι, μια ροή αίματος που θέριευε και, ίδιο κύμα παλιρροϊκό, σάρωνε το μυαλό του και σκοτείνιαζε τα μάτια του. Στο βρόντημα της πόρτας δεν κινήθηκε ούτε ένας μυς του, ούτε τα βλέφαρά του δεν έπαιξαν. Η ανάσα του έμεινε μετέωρη ανάμεσα στα χείλη του και το ρολόι στον τοίχο σα να ξέχασε να χτυπήσει το επόμενο δευτερόλεπτο. Πάγωσαν τα πάντα γύρω του, όπως και στην καρδιά του.